Taniec boga ognia, czyli wyjaśnienie Hinokami Kagura

W połowie pierwszej części Demon Slayer pojawia się scena, w której główny bohater ma zginąć w klatce z ostrych nici rozpiętej przez dziecko-demona. Ratuje go nie oddech, którego nauczył się u swojego mistrza. To wspomnienie ojca tańczącego na śniegu.

Taniec boga ognia jest najbardziej zawiłym elementem systemu walki w serii. Przez osiem tomów uważa się go za zwyczaj rodzinny, a następnie okazuje się, że jest on źródłem wszystkich technik oddychania nauczanych w armii. Niniejszy artykuł przybliża rytuał, jego przekazywanie, dwanaście ruchów, wpływ na organizm oraz sposób, w jaki łączy górskiego węglarza z najlepszym szermierzem, jakiego kiedykolwiek widziały oczy. Na naszej stronie poświęconej wszystkim technikom oddychania w Demon Slayer styl ten znajduje się wśród pozostałych.

Czym jest taniec boga ognia?

Nazwa wymaga doprecyzowania terminologii. Kagura oznacza święty taniec wykonywany przed bóstwami w religii japońskiej, a Hinokami oznacza boga ognia. Słowo to w żadnym momencie nie odnosi się do walki.

Ta nazwa jest kamuflażem, który przetrwał cztery stulecia. Rodzina Kamado niczego świadomie nie ukrywała: zapomnieli, co przekazują, i tańczyli technikę szermierczą, wierząc, że czczą bóstwo.

W Demon Slayer styl ten rozpoznaje się po obrazie płomieni. Ruchy tworzą smugę ognia wokół ostrza, podczas gdy Oddech Płomieni rodziny Rengoku daje inny, bardziej masywny i prosty efekt.

Noworoczny rytuał rodziny Kamado

W rodzinie Kamado z Demon Slayer taniec wykonywany jest raz w roku, w noc sylwestrzną. Ojciec staje na zewnątrz, na śniegu, pośród rozpalonych pochodni, i w kółko wykonuje dwanaście ruchów od zachodu słońca do świtu, aby choroba nie dotknęła jego bliskich.

Tanjuro Kamado przejął ten obowiązek od własnego ojca. Chory, z przyspieszeniem oddechu i bladą skórą, mimo to tańczył całą noc bez przerwy, czego jego starszy syn w tamtym momencie nie rozumiał.

Wyjaśnienie pojawia się później w Demon Slayer i jest okrutne. Oddech Słońca pozwala wyczerpanemu organizmowi wytrzymać ponad swoje granice, a właśnie to pozwalało człowiekowi w agonii tańczyć całą zimową noc.

Tanjiro uczestniczył w tym rytuale co zimę od dzieciństwa, a jego ojciec kazał mu powtarzać ruchy. Dziecko zapamiętało choreografię jako zwyczaj rodzinny, a nie sztukę szermierczą, i to właśnie to wspomnienie w ciele objawia się wiele lat później. Nasz artykuł o rodzinie Kamado i jej siedmiu członkach przybliża tę rodzinę i ojca, który strzegł tajemnicy.

Bohatera w stroju ceremonialnym znajdziesz w kompletnej kolekcji Tanjiro Kamado, wśród figurek z całej serii.

Od Yoriichi do Sumiyoshi – prawdziwe pochodzenie

Historia sięga ery Sengoku, ponad cztery stulecia przed wydarzeniami Demon Slayer. Yoriichi Tsugikuni, pierwszy człowiek, który użył techniki oddychania w walce, ratuje przed demonem węglarza o imieniu Sumiyoshi i jego ciężarną żonę, a następnie wraca, by ich odwiedzić.

Żona Sumiyoshi, Suyako, pewnego dnia poprosiła gościa, by pokazał jej swoje techniki. Zgodził się i wykonał wszystkie, dwanaście z rzędu. Suyako była zdumiona, dzieci się śmiały, a Sumiyoshi patrzył w milczeniu z uwagą, która nie przypominała spojrzenia widza.

Zapamiętał je wszystkie. Odchodząc, Yoriichi zostawił mu swoje zawieszki hanafuda, a Sumiyoshi obiecał przekazać taniec swoim potomnym. Dwaj mężczyźni się rozstali, a szermierz odszedł z uśmiechem i podziękowaniem.

To, co Sumiyoshi przekazał dalej, było niedoskonałą kopią, zapamiętaną przez naśladownictwo, a nie nauczaną. Obietnica jednak została dotrzymana: cztery stulecia później węglarz z ery Taisho wciąż znał ruchy na pamięć. Nasz artykuł o Yoriichi Tsugikuni i jego starszym bracie opowiada o życiu twórcy tego stylu.

Zawieszki podróżowały wraz z tańcem i to właśnie one wywołały reakcję pierwszego demona, gdy spotkał Tanjiro w Asakusa. Nasz artykuł o zawieszkach hanafuda Tanjiro szczegółowo opisuje tę więź.

Twórca stylu ma swoją kolekcję, kompletną kolekcję Yoriichi Tsugikuni, a jego katana znajduje się wśród wszystkich katan w sklepie.

Wieczór, w którym Tanjiro go odnajduje

Góra Natagumo to techniczny punkt zwrotny Demon Slayer. Tanjiro staje do walki z Ruim, demonem pająka, którego nici tną stal, a Oddech Wody nie wystarcza. Jego ostrze pęka na nici, klatka zamyka się wokół niego, a śmierć jest sekundę stąd.

Wtedy powraca wspomnienie: ojciec przed ołtarzem, śnieg, ruch ramienia. Tanjiro powtarza ten gest, nie wiedząc, co robi, a pierwsza forma tańca przecina nić Ruia.

Walka kończy się w sposób, który Demon Slayer podkreśla. Tanjiro właśnie użył pierwotnego oddechu, którego boją się najstarsze demony, a on sam po prostu wierzy, że potańczył jak jego ojciec. Nasz artykuł o Ruim i rodzinie pająków opowiada o tej walce w całości.

Od tamtego wieczoru używa obu stylów na zmianę: Oddechu Wody dla płynności, tańca do decydujących ciosów, płacąc za to organizmem, który po kilku ruchach odmawia posłuszeństwa.

Dwanaście ruchów

Styl ten obejmuje dwanaście form w Demon Slayer, wszystkie nazwane na cześć słońca, ognia lub światła. Obejmują one atak bezpośredni, obronę, uniki i przemieszczanie się, co czyni go jedynym kompletnym stylem w serii.

Tanjiro dodaje do tej listy własną, surową odmianę: Płonący walc, uzyskiwaną poprzez połączenie pierwszej formy z prędkością Oddechu Błyskawicy Zenitsu. Przebija ona refleksy uciekającej Wyższego Księżyca, jak opisano w naszym artykule o Hantengu, Czwartym Wyższym Księżycu.

Trzynastej ruch

Demon Slayer skrywa jedno objawienie na ostatnią noc. Dwanaście form tańca boga ognia nie jest dwunastoma niezależnymi technikami: tworzą one koło, a ich nieprzerwane wykonywanie daje trzynasty ruch, który nie ma własnej nazwy.

Yoriichi stworzył go z jednym celem: zniszczyć wszystkie dwanaście organu pierwszego demona jednocześnie. Muzan Kibutsuji przesuwa swoje organy po ciele według woli, co czyni każdy pojedynczy atak bezużytecznym, a trzynasty ruch odpowiada dokładnie na tę zdolność.

Tanjiro pojmuje to podczas ostatecznej bitwy, wspominając taniec Yoriichi z przekazanych mu wspomnień Sumiyoshi. Nasz artykuł o Muzanie Kibutsujim, pierwszym demonie szczegółowo opisuje obronę, na którą ten ruch ma zadziałać.

Czym ten styl kosztuje organizm?

Taniec boga ognia jest najbardziej wymagającym stylem w Demon Slayer, a opowieść nie ukrywa jego ceny. Za pierwszym razem Tanjiro wytrzymywał zaledwie kilka sekund, zanim upadał, z rozerwanymi mięśniami i brakiem tchu.

Jego ciało potrzebowało miesięcy, aby się przyzwyczaić. Zdołał utrzymać jedną formę, potem dwie, a następnie całą sekwencję, płacąc za to treningiem, który wypełniał cały czas między dwoma łukami.

Przyczyną jest natura tego stylu. Towarzysze Yoriichi nie potrafili odtworzyć Oddechu Słońca, więc dostosował on swoją metodę do sił każdego z nich. Stąd wzięły się style pochodne: każdy szermierz czerpał ze słońca tyle, ile jego ciało było w stanie wytrzymać.

Shinjuro Rengoku jako pierwszy połączył te fakty, opierając się na pismach swojego przodka. Nasz artykuł o Shinjuro Rengoku i jego archiwach przybliża to odkrycie, a nasza strona o Filarach armii pogromców demonów przedstawia rodzinę szermierzy, która zachowała te teksty.

Ostrze, znak i czarny kolor

Styl ten pozostawia na użytkowniku trzy ślady w Demon Slayer. Najpierw kolor ostrza: katana Tanjiro stała się czarna niczym katana Yoriichi, a pogromcy demonów mówią, że o tym odcieniu świadczą użytkownicy, którzy nie żyją wystarczająco długo, by awansować.

Następnie znak. Taniec doprowadza ciało do tego, by wywołać znak pogromców, symbol, który potrójnie zwiększa siłę, ale skazuje użytkownika przed dwudziestym piątym rokiem życia.

Na koniec czerwone ostrze, czyli ciepło, które uniemożliwia demonowi regenerację ran. Nasze artykuły o czarnym kolorze katany Tanjiro oraz o znaku Tanjiro i jego pochodzeniu szczegółowo opisują te dwa aspekty, a nasza strona o katanach Nichirin i ich kolorach wyjaśnia resztę palety.

Ostrze w płomiennym uchwycie, które Tanjiro odziedziczył po Filarze Płomienia, znajduje się na replice, którą można postawić na jednym z stojaków na katany w sklepie.

Taniec i mit Amaterasu

Wybór słowa Kagura nie jest przypadkowym tłumaczeniem. W mitologii japońskiej Amaterasu, bogini słońca, wycofuje się do jaskini i pogrąża świat w ciemności. Inne bóstwo tańczy przed wejściem, aby ją wywabić, a ten taniec daje początek Kagura.

Równoległość jest bezpośrednia. Styl słońca przebrany za rytualny taniec dokładnie powiela gest, który w micie przywraca światło.

Japoński żart słowny dopełnia całości: znak oznaczający słońce i znak oznaczający ogień brzmią tak samo. Bóg ognia i bóg słońca mają więc to samo brzmienie, co czyniło kamuflaż przekonujący dla ucha.

Demon Slayer buduje w ten sposób swoją najdłuższą ironię. Demony boją się światła dziennego, a broń, która je niszczy, przez cztery wieki przybierała formę tańca, aby odganiać chorobę z domu węglarzy.