ufotable, studio odpowiedzialne za animację Demon Slayer

To nazwisko pojawia się w napisach końcowych każdego odcinka, tuż przed tytułem: ufotable. Dla wielu fanów to studio, które zmieniło popularnego mangę w światowe zjawisko. Fale Oddechu Wody, płomienie Rengokiego, noc, w której Tanjiro i Nezuko zmierzyły się z Rui: wszystko, co zapamiętujemy z ekranu, powstaje w ich pracowniach.

Oto kto kryje się za tą nazwą, czym zajmowało się studio przed Demon Slayer, jak pracuje i dlaczego jego animacja nie przypomina żadnej innej. Aby osadzić każdy sezon w kontekście historii, nasza strona Demon Slayer – w jakiej kolejności oglądać sezony i filmy przedstawia wszystko w odpowiedniej kolejności.

Kim jest ufotable?

ufotable to japońskie studio animacji założone w październiku 2000 roku przez Hikaru Kondô, producenta, który wcześniej pracował w Telecom Animation Film. Nazwa ma zaskakujące pochodzenie: rozważając przyszłe studio, Kondô natknął się na stół w kształcie talerza UFO. Kupił go, a studio nazwano ufotable, czyli UFO Table, zapisane małymi literami.

Siedziba znajduje się w Tokio. W 2009 roku studio otworzyło drugą bazę w Tokushimie, na wyspie Shikoku, w regionie pochodzenia jego założycieli. Część animacji Demon Slayer jest tam rysowana, z dala od zgiełku stolicy.

Studio współpracuje z Aniplex, które produkuje serię, oraz ze Shueishą, wydawcą mangi. Jednak to w ufotable wszystko nabiera kształtu: reżyseria, rysunek, efekty, światło i 3D.

Przed Demon Slayer, Fate i Kara no Kyôkai

Zanim spotkało Tanjiro, ufotable zdobyło uznanie wśród miłośników animacji mrocznymi i widowiskowymi dziełami. Od 2007 roku studio adaptuje na ekran kinowy Kara no Kyôkai, serię powieści Kinoko Nasu. Następnie pojawiły się Fate/Zero w 2011 roku, Fate/stay night: Unlimited Blade Works w 2014 roku, a następnie trylogia filmowa Heaven’s Feel w latach 2017–2020.

Studio animuje również adaptacje gier wideo: God Eater w 2015 roku, a następnie Tales of Zestiria the X w 2016 roku, zrealizowane przez Haruo Sotozakiego, przyszłego reżysera Demon Slayer. Te lata stworzyły zespół przyzwyczajony do nocnych walk, błyszczącej broni i nakładających się efektów świetlnych.

Tabela przedstawia najważniejsze dzieła studia, od jego pierwszych filmów aż do dziś.

Kiedy ogłoszono adaptację Demon Slayer, znawcy wiedzieli, czego się spodziewać. Reszta publiczności odkryła ją w kwietniu 2019 roku, odcinek po odcinku.

Studio, które wszystko utrzymuje pod jednym dachem

W japońskiej animacji powszechną praktyką jest powierzanie części pracy zewnętrznym firmom: rysunków pośrednich, kolorowania, scenografii, a czasem całych odcinków. ufotable robi coś odwrotnego. Studio gromadzi pod jednym dachem animatorów z Tokio i Tokushimy, swój zespół 3D, malarzy scenografii i dział compositingu.

Taka decyzja wymaga czasu, ale daje coś rzadkiego: jakość, która nie spada w środku sezonu. W Demon Slayer nie ma „nieudanych” odcinków, które wywoływałyby śmiech na forach, co często zdarza się, gdy seria musi utrzymać tygodniowe tempo.

Wadą jest konieczność cierpliwości. Sezony są odległe, a każdy wątek wymaga miesięcy pracy. Dla fanów oczekiwanie jest częścią rytuału: wiedzą, że kontynuacja będzie dorównywać poprzedniej. Nasz artykuł o liczbie sezonów Demon Slayer przedstawia ten harmonogram, od pierwszego odcinka po Nieskończoną Twierdzę.

Compositing, znak rozpoznawczy studia

To słowo pojawia się w każdej analizie stylu ufotable. Compositing to etap, na którym rysowane postacie, namalowane scenografie i efekty cyfrowe są łączone w jeden obraz. W ufotable etap ten powierzono zespołowi pod kierownictwem Yûichi Terao, a jego znaczenie jest równie duże jak rysunku.

W praktyce każde ujęcie jest budowane warstwami. Postacie pozostają rysowane ręcznie. Na nich nakładane są światło spływające po twarzy, dym wydobywający się z ust na mrozie, iskry z ostrza, głębia ostrości rozmywająca tło tak, jak robi to kamera. Efekt ma ciepło rysunku i plastyczność filmu.

To właśnie nadaje walkom w Demon Slayer ich blask. Ostrze przecinające noc pozostawia świetlistą smugę, eksplozja oświetla twarze z boku, śnieg chwyta blask latarni. Możesz tego nie zauważyć, ale Twoje oko to czuje.

To zasadę nakładania warstw znajdziesz również w naszej świetlistej ramce: kilka przesuniętych względem siebie i podświetlonych od tyłu ilustracji nadaje Tanjiro i Filarom głębi. Znajdziesz ją w kolekcji lamp i lampek nocnych oraz wśród dekoracji Demon Slayer.

Oddech Wody, od drzeworytów do ekranu

Pierwsza technika Tanjiro jest również pierwszym wielkim sukcesem wizualnym serii. W przypadku Oddechu Wody Haruo Sotozaki opowiada, że inspirował się starymi japońskimi drzeworytami, a fale Tanjiro przypominają te Hokusaja. Uzyskanie odpowiedniego efektu wymagało wielu prób dotyczących grubości linii, przeprowadzanych wspólnie z Yûichi Terao.

Według Yûmy Takahashi, producenta serii w Aniplex, fale te są niemal w całości rysowane ręcznie, a 3D wykorzystuje się tylko w niewielkim stopniu podczas łączenia. Kontrast między stylizowaną, niemal graficzną falą a resztą obrazu, która jest bardziej realistyczna, sprawia, że jest ona tak rozpoznawalna.

Ta decyzja nadała ton całej serii: każdy oddech ma swój własny wizerunek, inspirowany sztuką japońską lub żywiołem. Nasza strona o wszystkich oddechach w Demon Slayer przedstawia je wszystkie, a nasz portret Giyu Tomioki, Filara Wody przedstawia mistrza tego oddechu.

Giyu przenosi swoją falę prosto na Twoją półkę: na jego figurce 17 cm błękitna, półprzezroczysta fala oplata jego stopy i przepuszcza światło. Czeka na Ciebie w kompletnej kolekcji Giyu Tomioka oraz w kolekcji wszystkich figurek.

Odcinek 19, noc, w której wszystko się zmieniło

10 sierpnia 2019 roku Japonia odkryła odcinek 19 Demon Slayer zatytułowany „Hinokami”. Na górze Natagumo Tanjiro zostaje uwięziony przez nici Rui. Przypomina sobie taniec, który jego ojciec wykonywał co roku na Nowy Rok, i jego ostrze zapala się ogniem. W tym samym momencie Nezuko budzi się i podpala nici swoją krwią.

Przejście od błękitnego i graficznego Oddechu Wody do pomarańczowych, niemal żywych płomieni Tańca Boga Ognia odbywa się na oczach widza, niosące go pieśni Kamado Tanjirô no Uta. Następnego dnia odcinek stał się tematem rozmów daleko poza Japonią.

Fani rozstrzygnęli sprawę kilka miesięcy później: podczas Crunchyroll Anime Awards w lutym 2020 roku Demon Slayer został wybrany anime roku, a walka Tanjiro i Nezuko z Ruim otrzymała nagrodę za najlepszą scenę walki. Nasz artykuł o Tancu Boga Ognia wyjaśnia tę technikę, a ten o Ruim i rodzinie pająków opowiada o demonie, z którym Tanjiro mierzy się tej nocy.

Scenografia, 3D i obracające się domy

Za postaciami scenografia Demon Slayer jest malowana z dbałością widoczną w każdym ujęciu: bambusowe lasy pod śniegiem, kwitnące glicynie, zaułki oświetlone latarniami. Osadza ona historię w Japonii ery Taisho, na początku dwudziestego wieku, między górskimi wioskami a pierwszymi lampami elektrycznymi.

3D pojawia się tam, gdzie sam rysunek miałby trudności. W domu Kyogai każdy cios bębna obraca pomieszczenia, a kamera obraca się wraz z nimi, wraz z postaciami. W Pociągu Nieskończoności wagony pędzą przez noc, a ich perspektywy nie zmieniają się ani na chwilę. A Nieskończona Twierdza, z piętrami przemieszczającymi się przy dźwięku biwa Nakime, w dużej mierze opiera się na trójwymiarowej scenografii.

Zasada pozostaje ta sama: 3D służy jako szkielet, a następnie rysunek i kompozycja nakładają na nie warstwy, aby nie było widoczne. Nasz artykuł o Kyogai, demonie z bębnem opowiada historię tego nieudanego pisarza, który stał się demonem, a ten o Nieskończonej Twierdzy, część 1 pokazuje, co studio zrobiło z twierdzą.

Efekt dla każdego Oddechu, od mgły po płomienie

Po wodzie i ogniu każda nowa postać przyniosła swój własny efekt. Błyskawice Zenitsu uderzają żółtymi błyskami, które rozcinają ekran. Płomienie Rengokiego wznoszą się złotymi kolumnami. Oddech Miłości Mitsuri faluje niczym wstążka, a Oddech Dźwięku Tengena wybucha szturmem fajerwerków.

Mgła Muichiro jest być może najbardziej subtelna. W Wiosce Kowali otula chłopca turkusowymi zasłonami, które mącą wzrok przeciwnika, a jego siódmy ruch, który wymyślił samodzielnie, sprawia, że mgła tańczy niczym chmura. Ten sam sezon pokazuje również znak pojawiający się na jego twarzy, gdy odzyskuje pamięć.

Nasz portret Muichiro Tokito, Filara Mgły opowiada o tym przebudzeniu. A aby utrzymać tę mgłę na ścianie, nasz plakat Muichiro znajduje się w kolekcji plakatów i kompletnej kolekcji Muichiro Tokito.

Zespół stojący za serialem

Niektóre nazwiska powracają w każdym sezonie. Haruo Sotozaki realizuje serial od pierwszego odcinka, a także filmy z nim związane. Akira Matsushima odpowiada za design postaci: to on przełożył kreskę Koyoharu Gotouge na rysunki zdolne poruszać się bez utraty ich charakteru. Yûichi Terao kieruje kompozycją, a Yuki Kajiura i Go Shiina komponują muzykę.

Ta stabilność jest równie ważna jak technika. Z łuku do łuku Tanjiro zachowuje tę samą twarz, walki zachowują tę samą gramatykę, a widz nigdy nie ma wrażenia, że zmienia serial. Nasz artykuł o czołówkach Demon Slayer przedstawia głosy i muzykę towarzyszącą tym obrazom.

Wierność mangi jest również częścią pracy. Studio dodaje sceny, wydłuża walki, rozwija wspomnienia, które manga jedynie dotyka. Nasz artykuł o różnicach między anime a mangą wymienia je jedna po drugiej.

Tokushima, Machi Asobi i kawiarnie studia

ufotable nie ogranicza się tylko do produkcji. Od października 2009 roku studio organizuje w Tokushimie festiwal animacji, Machi Asobi, we współpracy z biurem turystyki miasta. Odbywa się on dwa razy w roku, wiosną i jesienią, a Demon Slayer już tam gościł.

Studio prowadzi również kawiarnie pod własnym szyldem, ufotable Cafe, gdzie jego seriale regularnie otrzymują własne menu i dekoracje. Dla fana podróżującego do Japonii jest to okazja, by z bliska zobaczyć świat studia, z dala od ekranu.

To połączenie z Tokushimą nie jest szczegółem. Średnie miasto na Shikoku stało się dzięki studiu jednym z miejsc, gdzie co roku świętuje się japońską animację. Aby odkryć resztę historii i jej postaci, nasza strona o świecie Demon Slayer w jednym spojrzeniu powtarza wszystko od początku.